De bergen laten los

Dag 4: llanos de Somerón - Pola de Lena

Als het meest bergachtige deel eenmaal is overwonnen, vindt de wandelaar nog steeds geen respijt op deze Camino de San Salvador. Het oversteken van de uitgebreide dorpen  van Lena betekent wandelen over even moeizame als mooie paden, waar aan vlakten geen gebrek is. De route vermijdt steeds de N-630 en maakt gebruik van een netwerk van wegen die altijd hebben gediend als communicatie- en doorgangswegen tussen plattelandsdorpen, zoals Santa Marina, Llanos de Somerón, Fresnedo en Herías. Na de snelle afdaling naar Campomanes, waar de rivieren Pajares en Huerna de Lena vormen, wordt het profiel zachter, zodat een bezoek aan de pre-Romaanse kerk van Santa Cristina een must is. Vanaf de kerk is de reis slechts een formaliteit, de poorten van Pola liggen op een steenworp afstand.

De start begon met een vertraging Paolo voelde zicht niet goed en dat was ook zichtbaar.
Hij is nl de hele nacht in de weer geweest, toilet en overgeven. Ik heb er helemaal niets van gemerkt en heb een prima nacht gehad.
We zijn ongeveer een klein uur in afwachting geweest voordat Paolo het sein gaf om op pad e gaan maar echt van harte ging het niet.

Inmiddels was de wereld erg klein geworden want toen ik mij vanmorgen stond te scheren zag ik de wolken al het dal intrekken en dat werd niet minder. Het was dus een kleine wereld toen we vertrokken rond 9.30 uur. Op nog geen 50 m van de herberg stond ons een bekende camper met alle gordijnen nog dicht dus maar geen lawaai gemaakt in het voorbij gaan!

Een kleine wereld maar o zo vochtig, de eerste 4 km omlaag via een asfaltweg. Het is opvallend dat ook in dit gebied de wegen er prima bijliggen maar er rijden nauwelijks auto's en dat allemaal gesubsidieerd door de Europese Gemeenschap.

Van de weg af de bergwand op en da heeft aangehouden tot in Compamanes . Op en neer op een bergpad en dan zo'n hoge vochtigheidsgraad dan gaan alle poriën open en golft het zweet over je lichaam. Vrij snel van kleding gewisseld en de korte broek weer aan.
Het is natuurlijk wel prachtig wandelen met prachtige vergezichten en mooie uitzichten, helaas jammer dat de mist zo langzaam optrok want wat moet het hier mooi zijn bij mooie strak blauwe luchten.
Op een plaats met weer een fantastisch uitzicht kwam we een local tegen die nog de originele Asturiaanse klompen droeg die daar zat met zijn hond. Het bijzondere aan deze klompen is dat er stukken hout onder zitten waardoor je minder wegzakt in de grond denk ik! Het pad langs de bergwand ging over weide, door bebossing en veel over rotsen. We kwamen door echt mini-dorpjes en ok door een iets groter dorp Herias wat prachtig gelegen was in een bergkloof. 
Het laatste stuk van Herias naar Compomanes was erg steil en gewoon rechtdoor lopen ging niet je moest wel je voeten dwars neerzetten want anders vloog je met een vaart de berg af met alle ongelukken van dien. We hadden veelvuldig zicht op het dal waar rails liggen en bij tijd een trein voorbij kwam natuurlijk stroomt er ook een rivier.
Het pad was bij momenten erg stijl en glad maar gelukkig zijn we hier goed doorheen gekomen.

In Compomanes aangekomen opzoek naar de mannen omdat ik voorop gelopen had en mij in het 1ste cafe had genesteld om op hen te wachten echter blijkbaar hadden zij een andere route genomen want zij zaten in een ander restaurant. Via de telefoon contact gezocht en weer opzoek naar waar zij zaten.

In dat restaurant geluncht en lekker uitgerust, hier begon de zon ook weer te schijnen en dan ziet alles er een stuk anders uit. Compomanes uit komen er 2 riviertje te samen om verder te gaan als de Lena

Het laatste stuk naar  Pola de Lena door/langs het dal gelopen met regelmatig op de voorgrond het geluid van razend verkeer. De A-66 loopt door het dal en die weg wordt intensief gebruikt, verbinding Leon - Oviedo.

Op onze route kwamen we langs een Romaanse kerk die stamt uit de 9e eeuw, gebouwd op een heuvel en de weg er naar toe stamde wrs ook nog uit die tijd met allemaal keien en dan natuurlijk ook weer stijl🥲 en dat op het einde van de dag.

Het werd gebouwd rond het jaar 850 en is een van de interessantste voorbeelden van de preromaanse Asturische kunst. St. Cristina de Lena is een van de monumenten die tot het werelderfgoed behoren. Dit monument is in de stijl van de Ramiro en het belangrijkste kenmerk ervan is de iconostase, een drievoudige reeks bogen op marmeren zuilen die het priesterkoor scheidde van de voor de gelovigen bestemde ruimte. 
Vanaf dit punt kwam Pola de Lena inzicht en we liepen er op af langs de snelweg, het weer was inmiddels stralend geworden en we hebben ook nog even gerust op een "rustplaats" langs de weg. Ik heb Paolo nog niet eerder zien rusten maar nu lag hij toch languit op een bank, waarschijnlijk nog steeds niet helemaal lekker?

Rond 17.00uur aangekomen in "mijn" hotel, ik ben de enige gast en of ik graag de deur wil sluiten als ik weg ga want de beheerder ging naar zijn eigen huis🤣 De anderen slapen even verderop in een gelijksoortig hotel waar naast een bed en bad verder geen faciliteiten zijn.

Na een lekker frisse douche, de kleren gewassen en opgehangen in de kamer en nog even de boel weer ordenen op pad naar de binnen stad waar we gaan eten maar eerst nog wat drinken. We zaten op een plein waar het gezellig druk was met mensen van alle leeftijden, kinderen, ouderen en baby's in de wagen. De cider wordt ook hier met veel gevoel voor theater in de glazen gemikt en de 1 kan het natuurlijk beter dan de ander en hoe beter het ze lukt hoe meer theater!

Nacho had een tafel gereserveerd bij een restaurant op het plein en rond 21.00 uur naar binnen en daar met z'n vieren heerlijk gegeten met ook nu weer de lokale streekgerechten met veel vlees!


Camino San Salvador 2021

Foto's van de Dag

Dag 5: Pola de Lena - Meires